محمد قوچانی

خواجه نصیرالدین طوسی از نظر سلفیون متهم ردیف اول سقوط خلافت به عنوان صورت آرمانی حکومت اسلامی نزد اهل سنت است. در یک جمله می‌توان گفت خواجه نصیرالدین طوسی از یک نظر به عنوان یک دانشمند ایرانی طرفدار اندیشه سیاسی ایرانشهری بود و از سوی دیگر به عنوان یک متفکر شیعی مدافع نظریه امامت بود که این هر دو با نظریه عربی و سنی خلافت در تعارض بود و از پیوند میان دو شائبه‌ی نزدیکی خواجه به نظریه‌ی «سلطنت شیعی» به مشام می‌رسد. در علایق ایرانشهری خواجه سیدجواد طباطبایی می‌نویسد: «تردیدی نیست اخلاق ناصری [اثر برجسته خواجه که به آن می‌پردازیم] صرف رساله‌ای در اخلاق، تدبیر منزل و سیاست مُدن نبود بلکه عصاره‌ی اخلاق ایرانی نیز به شمار می‌آمد»