شروین مقیمی

فهم امام‌شناسی ناصرخسرو، در گروی بررسی این مقوله از دو منظر اساسی است. نخست اینکه بحث در امامت را، به مثابه بحث در باب اصل محوری و مقوم اندیشه شیعی مورد ملاحظه قرار دهیم. اصل امامت، در کانون فقه و کلام آئین تشیع قرار دارد و از این حیث تفاوتی میان فرق مختلف شیعه وجود ندارد. شیعه اعتقاد داشت که مهمترین مسئلهای که مسلمانان پس از رحلت پیامبر(ص) با آن رویارو شدند، توضیح و تبیین تعالیم اسلامی و اصول و عقاید دینی است؛ و این بدان علت بود که آنان می‌دانستند تعالیم قرآن و شرع مقدس، که از منبعی ورای دریافت انسان معمولی صدور یافته است، دربردارنده حقایق و مقاصد نهانی و باطنی است که «عقل» انسان مستقیما قادر به درک و حصول آن نیست؛ لاجرم وجود شخصیتی که مرجعیت و حجیت دینی داشته باشد، یعنی شخص امام، ضروری بود.