دیوید فرل کرل/ ترجمه زهرا بی‌رشک

قابل درک است که بسیاری از اساتید راهنما در فلسفه دانشجویان خود را به خواندن دفترهای سیاه ترغیب می‌کنند. قابل درک است زیرا دفترهای سیاه یک «موضوع داغ و مورد توجه» هستند، و این کاملا انسانی است که تمایل داشته باشیم «داغ و موردتوجه» باشیم. اما درعین حال کاملا پشیمانی‌آور است. دانشجویان فلسفه بایست دفترهای سیاه را کنار بگذارند و «هستی و زمان» را مطالعه کنند، آن هم به مدت پانزد سال. پس از آن، پانزده سال دیگر را بایست وقف نوشتارهای دهه پنجاه بکنند، از «آدمی شاعرانه سکنی می‌گزیند...» «ساختن، سکونت، اندیشه» و «شیئ» تا «پرسش از تکنیک» با ارجاعاتی به «ریشه‌ی اثر هنری»(۱۹۳۵). کتاب قابل توجه ۱۹۵۹ یعنی «در راه به سوی زبان» احتمالا تنها یک دهه نیاز خواهد داشت؛ اما درسگفتارها درباره هولدرلین، شلینگ و نیچه محتاج حداقل پانزده سال کار متمرکز هستند. دهه دیگری نیز باید برای مطالعه آثار هایدگر درباره اندیشه یونان باستان کنار گذاشته شود. با این فرض که دانشجو این مطالعات را در سن بلوغ آغاز کرده باشد، آن‌گاه نوبت به دفترهای سیاه خواهد رسید که وارد دهه هشتاد یا نود زندگیش شده باشد؛ آن وقت تنها چند هفته زمان برای گذراندن با این دفترها نیاز خواهند داشت.