رسول نمازی

تردیدی نیست که این روزها فعالیت در حوزه تاریخ فلسفه سیاسی بسیار بیشتر از سالهای پیش است؛ در این میان توجه به اندیشه نیکولو ماکیاوللی، فیلسوف نامدار فلورانسی، بیش از سایرین به چشم می‌آید. این توجهات مطمئناً امری مبارک است، اما به قول ارسطو، حتی در خیر بودن امور خیر هم تردید رواست، زیرا شده است که بعضی به دلیل امور خیر دچار شر شده باشند. توجه گسترده از سوی محققین ایرانی به ماکیاوللی نیز از این تردید رها نیست، زیرا این احتمال وجود دارد که خوانشی جهت‌دار و یگانه از ماکیاوللی ارائه شود و از آنجایی که تعداد محققینی که به‌طور جدی به اندیشه ماکیاوللی می‌پردازند اندک است، این امکان وجود دارد که چنین خوانشی سالها سیطره خود را بر حوزه اندیشه ایرانی حفظ کرده و برای رفع آن جهدهای بسیار لازم شود.