حامد روشن‌راد

جهان اشراقی شماره ۱۲ مقاله ۳ / نگاهی به اثری مغفول در ادبیات روایی و تاریخ دکتر حمزه کفاش در کتاب ارزشمند بلاغت تاریخ نگاری در دوره صفوی که در آن برای تحلیل ساختار تواریخ صفوی از فن خطابه ارسطویی استفاده کرده است در فصلی به بحث از تکنیک خاص تبویب تاریخ در تاریخ نگاری صفوی پرداخته است. در دوره صفوی تاریخ نگاری از اهمیت رتوریک و فلسفی بسیار برخوردار است؛ زیرا در این دوره ژانر مدیح در قصیده که در ادبیات سنتی شاهان برای کسب مشروعیت بدان متوسل میشدند سنتی که در قاجار نیز با فتحعلی شاه و انجمن خاقان از نو احیا شد در دوران صفوی این ژانر ادبی جای خود را به تاریخ نگاری داد؛ و ادیبان و بزرگان عصر توسط شاهان به همان اندازه که از سرودن مدح منع میشدند و داستانهای آن معروف است به نوشتن تاریخ» تشویق می شدند. امری که با سلاطین مغول آغاز شد. سخن من در اینجا در باب اهمیت کتابی است که مصحح بی دلیل آن