رسول جعفریان

و اما در صفات خدا پس صفات بر دو قسم اند: دانیه و عالیه، و در اسناد به سوی خدا صفتی از صفات دانیه را چون عجز و ذلّت و جهل و امثال آنها، پس قطعا باطل است، زیرا که آنها از صفات محتاجین اند، و خداوند از آنها بری است؛ پس لابد باید حکم شود به اینکه اسناد یک صفتی از صفات دانیه به خدا باطل است، و اسناد صفات عالیه را به خدا دادن لازم است، و توقف در این دو حکم در این دو اسناد از فساد عقل است، پس لازم آید حکم به بودن خدا عاری از صفات نقص، و رضایت خدا به دو حکم متناقض، از نقض و از عجز از بیان است، و از این جهت است که تصدیق به بودن حق در میان یک طائفه از مختلفین و به بودن باقی بر باطل لازم است، و توقف در آن حرام است]