شارلوت برونته

از آن هنگام که به خاطر من مانده، خانم برتن دیگر جوان نبود اما هنوز رنگ و رویی داشت. قدبلند بود و خوش¬هیکل، نسبت به زنان انگلیسی سبزه به حساب می‌آمد؛ ولی گونه‌های گندم¬گونش نشانی از نشاط همیشگی‌اش بودند. سایرین بر این عقیده بودند که واقعاً جای تاسف داشت که چهره‌ی پسرش به او نرفته بود؛ چون این پسر چشم‌های آبی داشت- البته نافذ، حتی در دوران کودکی¬اش- و موی بلندش هم به رنگی بود که هیچ¬کس به آسانی نمی‌توانست نوع آن را بگوید. فقط هنگامی که در معرض نور خورشید قرار می‌گرفت، می‌گفتند طلایی است. با این¬حال، چهره‌اش را از مادرش به ارث برده بود، همین¬طور دندان‌های مرتب و منظم، قد و قامتش (یا شبحی از قد و قامتش را، چون هنوز رشدش کامل نشده بود) و مهم¬تر از همه، جثه‌ی بی¬عیبش و روحیه‌ی محکم و سالمش که از هر میراث و ثروتی بالاتر است.