عبدالستار دارابی و احمد آیین

سيب‌زميني بعد از گندم، برنج و ذرت، چهارمين محصول زراعي از نظر حجم توليد در دنیاست. این محصول به¬دلیل داشتن کربوهیدرات¬های گوارش¬پذیر و اسيدامينه ضروري لیزین، ارزش غدایی فراوانی دارد (58). سیب¬زمینی بومی کوه¬های آند در پرو است. این محصول در سده شانزدهم میلادی توسط ملوانان اسپانیایی به این کشور برده شد و از آن‌جا به سراسر اروپا انتقال یافت. از زمان جنگ جهانی دوم، شرایط اقتصادی- اجتماعی و پیشرفت¬های فناوری در زمینه محصول¬های کشاورزی موجب شد تا افزون بر منطقه¬های معتدل، منطقه¬های گرمسیری نیز به ¬عنوان مكان¬های تولید¬کننده سیب‌زمینی مطرح شوند و با کاشت رقم.های پرمحصول و زودرس در این منطقه¬ها، سیب‌زمینی در ردیف یکی از غذاهای اصلی درآمد