محمد تیموری، جهانگیر فقهی و محمود زبیری

استفاده از زمين بدون توجه به سیمای سرزمین و اقلیم منطقه، پيامدهايی ناگوار مانند فرسايش، بیابان‌زایی و تخريب منابع محيطي دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی روند تغییر سیمای سرزمین با استفاده از شاخص‌های بوم شناختی در استان چهارمحال و بختیاری در دوره زمانی 1381 و 1392 انجام شد. پس از تهیه نقشه‌‌های پوشش سرزمین در چهار کاربری مسکونی، جنگل، مرتع و کشاورزی، شاخص‌‌های بوم‌شناختی در سطح طبقه (کلاس) شامل مساحت طبقه، تراکم حاشیه، شاخص بزرگترین لکه، تراکم لکه و تعداد لکه برای بررسی تغییرها ارزیابی شدند. نتیجه‌‌های به دست‌ آمده نشان دادند که بر اساس شاخص مساحت طبقه در دوره زمانی مورد بررسی، کاربری مرتع نسبت به سه کاربری دیگر کاهش یافته است. مقدار تراکم حاشیه برای چهار کاربری نیز افزایش نشان داد که به‌‌ معنی افزایش از هم گسستگی این کاربری‌‌هاست. براساس شاخص بزرگترین لکه، کاربری مرتع کاهش چشمگیر داشته که نش