عبدالمجید مهدوی دامغانی، جعفر کامبوزیا، سیده فاطمه آقامیر و حسین محمو

دستیابی به امنیت غذایی پایدار در ایران، که در منطقه‏ای خشک و نیمه‏خشک واقع شده است، مستلزم غلبه بر چالش‏های گوناگون مانند محدودیت منابع پایه (آب و خاک زراعی)، بهبود ایمنی و سلامت غذا، ارتقای بهره‏وری کشت‎بوم‎ها همراه با تجدید ساختار بازار و افزایش توان خرید مصرف‏کنندگان است. تغییر اقلیم از عامل‌های تهدیدکننده پایداری سامانه‎های کشاورزی کشور به شمار می‏رود. تجدیدنظر در کشاورزی فشرده به دلیل کاهش کمی و کیفی منابع آب، خاک و تنوع زیستی، که ناشی از عملیات کشاورزی رایج در طولانی‏مدت است، یکی از ضرورت‏های تامین پایداری کشت‏بوم‏ها در ایران می‌‌باشد. با این حال، امنیت غذایی نباید در این فرایند دچار کاستی و بی‎ثباتی شود، به همین دلیل نیاز زیادی به الگوی فشرده‎سازی پایدار احساس می‎شود که در آن امنیت غذایی و پایداری بوم‏شناختی این سامانه‎ها به شکلی یکپارچه رعایت ‎شود. فشرده‎سازی پایدار پیش‎نیاز سازگار