مرتضی الماسی و نسیم حبیبی

انسان در دو قرن اخیر خواسته یا ناخواسته نتوانسته است هماهنگی4 با محیط و اصول حاکم بر طبیعت پایدار را رعایت کند. این امر بیش از هر چیز ناشی از پیدایش عصر صنعتی و شهریت‌گرایی با دستاورد غلبه انسان بر پدیده‌ طبیعی و زیست¬بوم با استفاده از ابزار و تفکر تقلیل‌گرایی یا به نوعی نظریه¬های نظام¬مند و تقلیل¬گرا5 بوده است. فناوری‌های کنونی و آینده و آنچه به اصطلاح با نام مکانیزاسیون یا ماشینی کردن کشاورزی مرسوم شده است با اعمال سیاست¬های مختلفی در جهت افزایش رقابت برای بهره¬برداری از زمین، توسعه کاربری آن برای تولید محصول¬های زراعی و باغبانی، کشت متراکم و مداوم، تبدیل جنگل¬ها و دیگر منابع طبیعی به زمین¬های زراعی و نابودی مراتع منجر به بروز مسایل زیست¬محیطی و زوال منابع طبیعی شده است.