حامد زارع

یکی از روزهای پائیز سال 1396 رسول جعفریان را برای اولین بار در اتاق جلسات گروه مطالعات اسلامی فرهنگستان علوم دیدم. البته دو سال پیشتر از آن و به مناسبت گفتگوهایی مکتوب که در مجله مهرنامه منتشر شده بود با او در ارتباط بودم. نخستین بار مهرماه 1394 بود که با او تماس گرفتم و پرسش‌هایی درباره ایده بازگشت به قرآن در تاریخ اندیشه اسلام و ایران را برایش ارسال کردم. او هم با لطف پذیرفت که پاسخ پرسش‌ها را بدهد. خیلی زودتر از موعد مقرر پاسخ‌ها را فرستاد و در قالب یک مصاحبه در شماره 44 مهرنامه منتشر شد. دو شماره بعد دوباره به سراغ او رفتم و پرسش‌هایی درباره مکتب تفکیک و محمدرضاحکیمی برایش ارسال کردم و او هم مثل دفعه قبل به سرعت پاسخ آنها را داد. این برخورد حرفه‏ای جعفریان نه تنها مرا مجذوب خودش کرد، بلکه باعث شد تا پس از آن پایه و مایه یک همکاری فرهنگی میان ما شکل بگیرد که به سرعت از حیطه مصاحبه مکتوب