عبدالمجید ناصری داوودی

روحانی مبارز، سیاسی و دردکشیده ای بود که با همه مشکلات گوناگون زندگی، درسی و صحی، دارای همت عالی و اهداف بلند بوده و در مسیر نیل به اهداف به صورت ناباورانه، مصمم و قاطع می نمود؛ فردا و فرداها را برای حرکت و مبارزه، دیرهنگام می دانست و به تمام وجود از لحظات موجود و زمان حال، سود می جست. ظاهر آرام و موقر داشت که خودرا در ملاقات اولیه هر تازه واردی، بیشتر به عنوان روحانی گوشه گیر و منزوی، می شناساند اما در ورای این سیمای خسته و نسبتا ساکت، شخصیت ناآرام و مبارزی نهفته بود که سراسر وجود و حیات کوتاهش را مبارزه و مقاومت، در تصرف داشته از او مجاهد پرتلاش وانقلابی خستگی ناپذیر، ساخته بود.