زانیار ابراهیمی

برای مسیحیان، کسانی که اکنون درباره‌شان صحبت می‌کنیم، بسترِ بحث‌ بیش از اندازه زمینی یا این‌- جهانی است. در نظر مسیحیان، فیلسوفان باستان پاگان بودند، کسانی که از خدای حقیقی بی‌اطلاع بودند و به او ایمان نداشتند. فضیلت‌هایی که پاگان‌ها می‌ستودند، توصیف می‌کردند و مورد مطالعه قرار می‌دادند، سرشار از دلبستگی‌های این- جهانی بود که از ایمان به جهانِ بعدی الهام نمی‌گرفت. این فضیلت‌ها چیزی جز " تباهی‌های پر زرق و برق " نبودند، چنان که آگوستینِ قدیس ( 430-354 ) می‌توانست بگوید (امّا نگفت). پیش از آن که با اظهاراتی کوتاه در باب آگوستین و تامس آکویناس (1274-1225) ادامه دهیم، اجازه بدهید در سفر کوتاه‌مان به سنت فلسفۀ سیاسی، راجع به بزم‌آوردِ حیاتیِ سیسرو ( پیش از میلاد 43-106) در این سنت صحبت کنیم.