زانیار ابراهیمی

کارل لویت اندکی پس از جنگ جهانیِ اول در دانشگاه مونیخ مشغول به کار شد، اما به دلیل ناآرامی‌هایی که کتاب کرت آیزنر ( Raterpublik ) برانگیخت، به دانشگاه فرایبورگ رفت که محیط آرام‌تری داشت. {1} لویت در ابتدا همزمان زیست‌شناسی و فلسفه می‌خواند، اما دیری نگذشت که فلسفه به علاقۀ اصلی او تبدیل شد. در این زمان دو متفکر تأثیر مهمی بر او گذاشتند : ادموند هوسرل و مارتین هایدگر. چیزی که لویت از هوسرل آموخت، شیوۀ تفسیر و بررسیِ پدیدارشناختی امور بود. هوسرل در مقام متفکری فرازمانی یا فراتاریخی، یعنی متفکری که ظاهراً به فراز و نشیب‌ها و دگرگونی‌های قلمرو اجتماعی – سیاسی بی‌اعتنا بود، تأثیری نازدودنی بر لویت گذاشت. لویت در مقدمۀ کتابش، از هگل تا نیچه، کتابی که به هوسرل تقدیم شده است، اظهار می‌کند : " در آن روزها ( بحران روهر 1923 ) که اشغال فرایبورگ به دست سربازان فرانسوی همه را هراسان کرده بود، هرگز فرا