محمد سمامی حائری

از سال 1382 ق تا ذی الحجّه 1389 ق هفته‏ای چندین بار دو ساعت مانده به غروب خدمت شیخ بزرگوار محقّق قدیر آیة الله حاج شیخ آقا بزرگ تهرانی - قدس الله نفسه الزکیه- شرفیاب می‏شدم. شیخ بجز اوقات استراحت و تشرّف به حرم مطهّر و امامت جماعت تمام اوقات را در کنار کتابخانه‏اش به مطالعه و تحقیق و تألیف و دید و بازدید دانش‏پژوهان و پاسخ به سؤالات آنان می‏گذرانید. در این مدّت نگارنده از محضر شریفشان استفاده شایانی نمودم. در یکی از روزها عدّه‏‏ای از فضلای جوان جهت بعضی از کارهای علمی از خدمتشان بعضی از سؤالات را طرح و ایشان پاسخ می‏دادند در پایان جلسه ایشان فرمودند: مناسب است اهل علم و فضل در اوقات فراغ حالات علما و بزرگان را مطالعه، از روش و رفتار و بردباری و استقامت آنها در مقابل گرسنگی و تشنگی و سرما و گرما و حوادث نامترقبه پند و عبرت بگیرند، و زندگانی آنها را سرمشق خود قرار دهند. ما هیچ گاه به پای است