احمد نقیب زاده

دکتر طباطبایی با قامتی افراشته از خطۀ رجل خیز آذربایجان را سال هاست که می شناسم. در آغار او مرا به یاد مرحوم احمد کسروی می انداخت که با قامتی ایستاده، سری پر سودا و زبانی گزنده داشت و مانند همشهریان خود قدری متبختر بود و نوآوری را از هم استانی های خود به ارث برده بود. یک بار در خاطرات سعید نفیسی خواندم که نوشته بود احمد کسروی هرازگاهی سری به من می زد تا از کتابخانه ام اسناد و کتاب هایی را قرض بگیرد و باز آورد. روزی به او گفتم الحمدلله این کتابخانه را دارم که شما به خاطر آن گهگاه سری به ما بزنید. کسروی پاسخ داد خوب معلوم است که به خاطر کتابهایت می آیم فکر کردی به خاطر خودت می آیم. من که البته از شخصیت سعید نفیسی خوشم نمی آمد چون یادآور آن معلم های سختگیر و خشک مغز کرمانی بود که جز اطاعت از شاگردان خود چیز دیگری طلب نمی کردند، از حرف کسروی بسیار خوشم آمد. در زمانی که نفیسی سرپرست شاه در سوئی