علی پارسیان

سرعت سیر حوادث در دوران ما آن چنان است که هیچ تخیل پرّانی نمی¬تواند آن را دنبال کند. چندین سال است که نگران بروز خشک¬سالی در کشور هستیم! اما بارها و بارها در همین روزهای نگرانی، باران¬های سیل¬آسا از آسمان سرازیر شدند و ویرانی¬های بسیاری به بار آوردند! دیر زمانی است که بیماری کرونا پدیدار شده و خیل عظیمی از خلایق را راهی دیار دیگر ساخته است! زلزله نیز سال¬ها است که حَسَب طبیعتش ناگهان فرا می¬رسد و ترس و ویرانی و کشتار به بار می¬آورد. پدیدة ریزگردها نیز مهمان ناخوانده¬ای است که به جمع این رویدادها افزوده شده و گاه و بی¬گاه بر بخش¬هایی از ایران سایه می¬افکَنَد و دم و بازدم ایرانیان را می¬آزارد! از برخی از این¬ها می¬گذریم، چنان که گویی همه دست¬آورد طبیعت هستند و البته برخی هم رام¬شدنی. در مورد تحولات دیگر چه می¬توان گفت؟ منظورم تحولات سیاسی و اجتماعی و آموزشی است. از کدام یک آغاز کنیم؟ از مشرو