سید حسین کاظمی

حیرت یکی از کیفیت¬های اصیل تجربه انسانی و خاستگاه اصلی هرگونه پژوهشی است. با این¬حال در جهان افسون¬زدایی¬شده معاصر پژوهش، از جمله پژوهش سازمانی، از حیرت شروع نمی¬شود. حتی باید گفت جهان سازمانی امروز ما جهانی غیرحیرت¬انگیز است که در آن تصور می¬شود همه چیز قابل شناخت است و راز و رمز و افسون و ممکناتی در جهان وجود ندارد که مایه حیرت باشد. با این¬حال، سازمان¬ها به مثابه عرصه¬های تجلی عاملیت جمعی، اساساً عرصه تحقق ممکنات بی¬شمار بشری برای جهان¬سازی هستند و بدین روی پژوهش در سازمان¬ها باید به طریق اولی مبتنی بر حیرت و واکاوی ممکنات نو باشد. این جستار می¬کوشد با معرفی ابعاد حیرت و طرق ارتباط آن با پژوهش سازمانی، فراخوانی باشد به بازافسون¬سازی عرصه¬های سازمانی به طوری¬که «سازمان» عرصه تحقق ممکناتی نو در زیست¬بوم جهان باشد.