محسن فرهادی

ویژگی‌های مدیریت سنتی در شکل کلاسیک، ارادۀ معطوف به قدرت از سوی حکومتی بود که به‌طور اقتدارآمیز و متمرکز، سیاست‌هایش را تدوین و در جامعۀ تحت امر خود اجرا می‌کرد. افزایش مشکلات و چالش‌های نوظهور در ادارۀ امور جامعه، دولت‌ها را به تغییراتی در ماهیت حکومت‌داریِ خودوادار کرد. با رشد این تفکر که دیگر حکومت به‌تنهایی قادر به پاسخ‌دادن به مسائل پیچیدۀ ادارۀ امور عمومی نیست و ظرفیت‌های حل مسئله از طریق حکومت برای چنین وظیفه‌ای کافی نبوده و نیاز است جامعۀ مدنی، بازار و مردم، نقش‌های مهم‌تری را عهده‌دار شوند. از این رو، بسیاری از حکومت‌ها برای تحقق اهداف عمومی و ارائۀ بهتر خدمات عمومی در کنار اصلاحات درونی و ارتقای قابلیت دستگاه اداری، به ایجاد روابط متقابل مبتنی بر اعتماد و همکاری و مشارکت با بنگاه‌های خصوصی، انجمن‌ها و سمن‌ها و دیگر ذی‌نفعان روآوردند. این تغییر در راستای افزایش قابلیت و ارتقای...