فرشاد مؤمنی

ایران یکی از پیشگامان برنامه‌ریزی توسعه در سطح جهان به‌شمار می‌آید، اما نتایج حاصل از تلاش‌های صورت‌گرفته در این زمینه با منابع مادی و انسانی صرف‌شده در این راه و نیز اهداف کیفی مندرج در اسناد برنامه‌ها ناسازگار است. در ریشه‌یابی چرایی این مسئله و چگونگی حل‌وفصل آن، در این پژوهش با رویکردی نهادی همراه با بهره‌گیری از تجربه‌های تاریخی کشور در امر برنامه‌ریزی توسعه نشان داده ‌شده‌ است که غفلت از نقش بنیادی شکاف فزایندۀ علمی–فن‌آ‌ورانه با پیشگامان و ضرورت تمرکز اساسی بر ریشه‌های آن که عبارت از پاداش بیشتر به فعالیت‌های غیرمولد در برابر فعالیت‌های مولد است، موجب شده بزرگ‌ترین تقاضاکنندۀ دستاوردهای علمی–فنی به حاشیه رود. یافتۀ اصلی این پژوهش آن است که به اعتبار هزینۀ فرصت از دست رفتۀ دائماً روبه افزایش غفلت مزبور، راه نجات کشور، حل‌وفصل نهادمند و نظام‌وار مسئلۀ کوته‌نگری به‌مثابه مهم‌ترین....