عزت‌الله نادری ، مریم سیف نراقی

مناقشه‌ای که در این ایام در خصوص تحقیقات کمّی و کیفی، در مجالس علمی به‌میان آمده است، حاصل مستقل‌پنداشتن این دو مرحله از یکدیگر است، درحالی‌که امر تحقیق مستلزم هم‌گرایی بین این دو است. مقالۀ پیش‌رو با توضیحاتی شفاف و با مصادیقی مستند سعی دارد پراکندگی‌ها در مبحث تحقیقات کمّی، کیفی و آمیخته را کاهش دهد، بلکه آنچه شایستۀ فعل تحقیق به‌عنوان تنها راهکار در اختیار عالم برای حفظ اعلمیت و مرجعیتش است، متجلی شود.