دکتر شمس‌السادات زاهدی

مفهوم توسعۀ پایدار برای اولین بار در سطح جهانی در گزارش برانتلند با عنوان "آیندۀ مشترک ما" در سال 1987 طرح شد. دراین گزارش، توسعۀ پایدار توسعه‌ای تعریف شده که نیازهای زمان حال را برآورده می‌سازد، بدون آنکه از توانایی‌های نسل‌های آینده برای ارضای نیازهایشان مایه بگذارد. از آن پس این موضوع مکرراً در مقالات، کتاب‌ها و گردهمایی‌های گوناگون مطرح شد. پس از طرح موضوع، عده‌ای از صاحب‌نظران آن را تایید کردند و گروهی از متخصصان نیز آن را مورد انتقاد قرار دادند. نگارنده ضمن ارج‌گذاری به نظرات منتقدان، بر این باور است که نظریۀ توسعۀ پایدار نظریه‌ای ارزشمند است که برای بقای انسان‌ها و کل سیاره اهمیت ویژه‌ای دارد. از این رو به بسط مفهومی نظریۀ مذکور پرداخته و آن را در سه قلمرو موضوعی، مکانی و زمانی مورد بررسی قرار داده است. از نظر موضوعی توسعه زمانی پایدار است که جامعه را از ابعاد شش‌گانۀ سیاسی، اقتصاد