رضا داوری اردکانی
یکی از مسائل مهم در همۀ جهان و مخصوصاً در کشوری مثل کشور ما این است که علم در چه وضع است و چه میکند و به کجا می¬رود؟ رأی و نظر شایع و غالب این است که علم مشکلی ندارد و آموزش و پژوهش توسعۀ کافی یافته و بعضی شئون آن شاید بیش از حد انتظار پیشرفت داشته است. این سخن به یک اعتبار نادرست نیست. ما دانشمندان بزرگی داریم که صاحب آثار و مقالات علمی در سطح علم جهاناند و بعضی از آنان همۀ عمر گرانمایۀ خود را در راه علم صرف کردهاند و صرف میکنند، ولی تکلیف ما با علم روشن نیست و نمی¬دانیم از آن چه می¬خواهیم و با آن چه باید بکنیم و معمولاً جای علم را صرفاً در کتاب¬ها و مقالات و کلاس¬های درس دانشگاه می¬دانیم البته کارهای خوبی هم در حوزۀ دانش بنیان انجام شده است اما بنای سیاست علم ما همچنان بر مقالهشماری است، یعنی هنوز متوجه نشنیده¬ایم که علم جدید مجموعه¬ای از معلومات و کتب و مقالات نیست، بلکه عضوی و جز